Tatry - przewodnik turystyczny, opisy atrakcji, przebieg szlaktów turystycznych, podtatrzańskie miejscowości, gotowe plany wycieczek, noclegi i wiele więcej...

Wycieczka Doliną Gąsienicową na Kasprowy Wierch

Wycieczkę rozpoczynamy na parkingu w Brzezinach. Początkowo szlak przebiega Doliną Suchej Wody Gąsienicowej.  Następnie Halą Gąsięnicową i Doliną Zieloną Gąsienicową przez Suchą Przełęcz udamy się na szczyt Kasprowego Wierchu. Z Kasprowego Wierchu udamy się przez szczyt Beskid i Przełęcz Liliowe na Przełęcz Świnicką i zejdziemy alternatywną trasą  prowadzącą pośród malowniczych jezior gąsienicowych. Wycieczka jest dosyć długa i męcząca, ale piękne widoki z pewnością zrekompensują wysiłek. Czas wycieczki uwzględnia pięć piętnastominutowych postojów.

Szlak Doliną Suchej Wody Gąsienicowej

Polodowcowa Dolina Suchej Wody Gąsienicowej (kiedyś Dolina Siedmiu Stawów) ma 13 km długości (z czego 8 km przebiega na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego) i nieco ponad 21 km² powierzchni. W górnym odgałęzieniu Doliny Suchej Wody – Dolinie Gąsienicowej leży ponad 20 stawów górskich, a wśród nich największy z nich – Czarny Staw Gąsienicowy. W dolnej i środkowej części porasta ją las świerkowy, natomiast w górnej – połacie kosodrzewiny.

Od południa Dolinę Suchej Wody zamyka graniczny odcinek szczytowy od Kasprowego Wierchu (1987 m n.p.m.), przez Świnicę (2301 m n.p.m.), Kozi Wierch (2291 m n.p.m.), Granaty (2225 m, 2234 m, 2240 m n.p.m.) do przełęczy Krzyżne (2112 m n.p.m.). Od wschodu ogranicza ją masyw Wielkiej Koszystej (2193 m n.p.m.), Małej Koszystej (2014 m n.p.m.) i Ostrego Wierchu Waksmundzkiego (1475 m n.p.m.), natomiast od zachodu północno–wschodnie ramię Kasprowego Wierchu, Kopa Magury (1704 m n.p.m.), Mała (1577 m n.p.m.) i Wielka Królowa Kopa (1531 m n.p.m.) oraz Kotlinowy Wierch (1306 m n.p.m.).

Dolina Suchej Wody

Dolina Suchej Wody

Dolina ma dwa górne odgałęzienia – Dolinę Gąsienicową (zachodnie odgałęzienie) i Dolinę Pańszczycy (wschodnie odgałęzienie), oddzielone od siebie granią biegnącą spod Zawratowej Turni przez Kościelec i Mały Kościelec.

Dolina Suchej Wody zbudowana jest z granitoidów oraz skał osadowych. Występują w niej liczne formy terenu pochodzenia glacjalnego. W górnej części występują moreny, kotły polodowcowe, niecki, mutony. W dolnej części występują moreny, a dno doliny zasłane jest materiałem skalnym naniesionym przez lodowiec.

Porośnięta jest głównie lasem świerkowym, a w górnej części – kosodrzewiną. Jej nazwa pochodzi od góralskiego nazwiska Gąsieniców.

Dolina Suchej Wody – szlak

INFORMACJE O ODCINKU SZLAKU
Długość: 6,5 km
Czas przejścia: 2:20 (↓1:50)
Różnica poziomów: 1007 m – Brzeziny
1500 m – Hala Gąsienicowa
493 m
Stopień trudności: Łatwy
Ekspozycja: Brak
Widoki: Brak
Ubezpieczenia: Brak
Kolor szlaku: Czarny

Wariant: PODEJŚCIE

Czarny szlak wiodący Doliną Suchej Wody Gąsienicowej rozpoczyna się w Brzezianach, przy drodze Oswalda Balcera. Znajdują się tu parking (płatny 20 zł za dobę), kasa TPN, toalety oraz drewniane stoły. Nieopodal jest też przystanek PKS.

Wejście do Doliny Suchej Wody

Wejście do Doliny Suchej Wody

Ten wariant dojścia na Halę Gąsienicową nie jest zbyt popularny wśród turystów, dlatego nawet w sezonie nie spotkamy tu tłumów ludzi. Podejście jest długie (dłuższe od wariantów z Kuźnic) i dość mozolne, do tego w całości wiedzie przez las – na piękne widoki możemy nastawiać się dopiero po dotarciu na Halę Gąsienicową. Droga jest jedną z nielicznych w Tatrzańskim Parku Narodowym, na których dozwolony jest ruch rowerowy, jednak wjechanie tędy na rowerze wymaga odpowiedniego sprzętu (rower górski), umiejętności i kondycji. W przypadku wysokiego zagrożenia lawinowego warto wybrać tą trasę, gdyż jest ona relatywnie bezpieczna.
Szlak wiodący Doliną Suchej Wody Gąsienicowej

Po niespełna półkilometrowym odcinku docieramy do dna Doliny Suchej Wody Gąsienicowej  i po raz pierwszy przecinamy Potok Suchej Wody. Idąc mijamy wiele porozrzucanych wokół drogi głazów – pozostałości po lodowcu.

Potok Suchej Wody Gąsienicowej ma swój początek w Zielonym Stawie Gąsienicowym na wysokości 1672 m n.p.m. Jego nazwa wywodzi się z faktu, że jego koryto przez większość roku jest suche, a woda płynie pod ziemią. Potok wyznacza granicę pomiędzy Tatrami Wysokimi, a Tatrami Zachodnimi. Po wypłynięciu z obszaru Tatrzańskiego Parku Narodowego łączy się z Filipczańskim Potokiem zasilając Cichą Wodę.

Potok Suchej Wody Gąsienicowej

Potok Suchej Wody Gąsienicowej

Około ćwierć kilometra na zachód od szlaku turystycznego znajduje się ścisły rezerwat Toporowe Stawy, w którego obrębie leżą dwa górskie jeziora – Toporowy Staw Niżni (leżący na wysokości 1089 m n.p.m, zajmujący nieco ponad 0,6 ha i mający niecałe 6 m głębokości) oraz Toporowy Staw Wyżni (leżący na wysokości 1120 m n.p.m., zdecydowanie mniejszy, bo zajmujący jedynie 0,03 ha i mający nieco ponad 1 m głębokości). Toporowy Staw Niżni jest najniżej położonym jeziorem w Polskich Tatrach. W rezerwacie występuje wiele gatunków rzadkich roślin i zwierząt. Jednak ponieważ jest to rezerwat ścisły, do stawów nie prowadzi żaden oznakowany szlak turystyczny.

Powalone Drzewa w Dolinie Suchej Wody

Powalone Drzewa w Dolinie Suchej Wody

Po niespełna godzinnym marszu i trzykrotnym przekroczeniu Potoku Gąsienicowego docieramy do skrzyżowania szlaków znajdującego się na Psiej Trawce, u stóp Kotlinowego Wierchu (1306 m n.p.m.)

Psia Trawka

Psia Trawka

Niegdyś znajdowała się tu polana, jednak po tym, gdy zaprzestano wypasać tu owce, całkowicie zarosła. Pod koniec XIX wieku znajdowało się tu schronisko, które zostało rozebrane w pierwszej połowie XX wieku. Obecnie stoi tu stół turystyczny, przy którym można posilić się przed dalszą wędrówką. Nazwa polany została nadana ze względu na porastającą to miejsce niegdyś roślinę – bliźniaczą psią trawkę.
Psia Trawka

Psia Trawka (położona na wysokości 1188 m n.p.m.) jest ważnym węzłem szlaków turystycznych. Można stąd udać się na Halę Gąsienicową (do Schroniska Murowaniec), na Równień Waksmundzką, w kierunku Toporowej Cyrhli, oraz do Szosy Oswalda Balcera (do wejścia do TPN w Brzezinach)

SKRZYŻOWANIE SZLAKÓW
Czarny Brzeziny
Hala Gąsienicowa
0:40 (↑0:50)
1:30 (↓1:10)
Czerwony Toporowa Cyrhla
Rówień Waksmundzka
1:00 (↑1:15)
1:00 (↓0:50)

Z Psiej Trawki na Halę Gąsienicową:

Z Psiej Trawki ruszamy czarnym szlakiem w kierunku północno – zachodnim. Droga cały czas wiedzie przez gęsty, świerkowy las.

W zboczach po prawej stronie (Pod Szatrę) funkcjonowała niegdyś kopalnia, w której wydobywano hematyt – jednak okazało się to nieopłacalne. Po ok. 650 m od Psiej Trawki ponownie przechodzimy na drugą stronę Potoku Gąsienicowego.

Po ponad dwugodzinnej wędrówce (licząc od Brzezin) docieramy na Halę Gąsienicową.

Hala Gąsienicowa

Nazwa Hala Gąsienicowa opisuje łąkę położoną w północnej części Doliny Gąsienicowej. Obejmuje  Królowe Rówienki, Stawiańskie Rówienki i otoczenie schroniska. Niegdyś część terenów obecnej Hali Gąsienicowej należało do Hali Królowej.

Hala Gąsienicowa

Na   Hali Gąsienicowej stoi popularne schronisko Murowaniec oraz kilkanaście innych budynków, a wśród nich:

  • szałasy pasterskie
  • leśniczówka TPN „Księżówka”
  • strażniczówka TPN „Gawra”
  • Stacja Obserwacyjna Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN
  • baza taterników „Betlejemka”

Hala Gąsienicowa była niegdyś wypasana, stały na niej liczne zabudowania pasterskie. Jej nazwa pochodzi od góralskiego nazwiska Gąsieniców, którzy byli jej właścicielami w XVII wieku.

Z Hali Gąsienicowej rozpościerają się piękne widoki na tatrzańskie szczyty, od Żółtej Turni na wschodzie, przez Granaty, Kozi Wierch, Zamarłą Turnię, Kościelec, Zawratową Turnię, Gąsienicową Turnię, Świnicę, Pośrednią Turnię, Skrajną Turnię, Beskid, aż po Kasprowy Wierch, jednak aby móc przyjrzeć się bardziej rozległej panoramie najlepiej wejść wyżej  – np. podejść w stronę Kasprowego Wierchu lub Przełęczy między Kopami.

Urok Hali Gąsienicowej turyści doceniali już na początku XIX wieku. Na przełomie XIX i XX w. i na początku XX w. halę odwiedzali między innymi: Maria Skłodowska-Curie, Henryk Sienkiewicz, Ignacy Jan Paderewski, Stefan Żeromski, Władysław Orkan, Jan Kasprowicz, Włodzimierz Lenin i Bolesław Prus.

Na Hali Gąsienicowej znajduje się ważny węzeł szlaków turystycznych. Można stąd udać się do Kuźnic dwiema trasami – przez Dolinę Jaworzynkę (żółty szlak) lub przez Skupniowy Upłaz i Boczań (niebieski szlak). Do drogi Oswalda Balzera (przystanek  Brzeziny) sprowadza czarny szlak dnem Doliny Suchej Wody Gąsienicowej. Zielonym szlakiem można udać się na Rówień Waksmundzką, żółtym na Przełęcz Krzyżne lub na Kasprowy Wierch, niebieskim nad Czarny Staw Gąsienicowy i dalej na Zawrat, a czarnym na Świnicką Przełęcz.

SKRZYŻOWANIE SZLAKÓW
 Niebieski Przełęcz między Kopami
Czarny Staw Gąsienicowy
0:25 (↕)
0:35 (↓0:25)
 Zielony Rówień Waksmundzka
Rówień Waksmundzka
2:15 (↕)
1:00 (↓0:50)
 Żółty Przełęcz Krzyżne
Kasprowy Wierch
2:55 (↓2:15)
1:30 (↓1:10)
 Czarny Świnicka Przełęcz
Brzeziny (przy Oswalda Balzera)
2:00 (↓1:35)
1:50 (↑2:20)

Skrzyżowanie szlaków na Hali Gąsienicowej

Schronisko na Hali Gąsienicowej

Schronisko Murowaniec położone jest na wysokości 1500 m n.p.m., przy wschodnim skraju Hali Gąsienicowej, pod Gąsienicowym Lasem.

Pierwszymi obiektami na Hali Gąsienicowej służącymi jako schronienie dla turystów były dwie szopy przerobione pod koniec XIX wieku na altanę i kuchnię. Na przełomie wieków (ok. 1884-1920) niewielkie schronisko istniało również przy brzegu Czarnego Stawu Gąsienicowego.

Schronisko stojące w miejscu obecnego, zostało wybudowane przez Towarzystwo Tatrzańskie w latach 1921–1925. Obiekt zaprojektowali Jan Koszczyc Witkiewicz, Zdzisław Kalinowski i Karol Siciński. Schronisko przez lata było modernizowane i rozbudowywane. W 1963 roku częściowo strawił je pożar. Zostało odbudowane w rok później i służy do dnia dzisiejszego (w międzyczasie modernizowane przez kierownika Andrzeja Kusiona).

W schronisku znajduje się 116 miejsc noclegowych w pokojach 2, 3, 4, 5, 6, 8, 10, 12 osobowych w cenie od 32 do 45 zł za nocleg (dopłata 5 zł za pościel). Schronisko, ze względu na przepisy przeciwpożarowe, nie udziela noclegów na podłodze. Ponadto w schronisku znajdują się bagażownia, kuchnia oraz jadalnia.

W mury Schroniska, przy drzwiach wejściowych, wmurowana jest tablica pamięci Adama Asnyka – polskiego poety i dramatopisarza.

 

Schronisko Murowaniec na Hali Gąsienicowej

Schronisko Murowaniec na Hali Gąsienicowej

Szlak z Hali Gąsienicowej do Dwoiśniaka

INFORMACJE O ODCINKU SZLAKU
Długość: 1,2 km
Czas przejścia: 0:30 (↓0:25)
Różnica poziomów: 1500 m – Murowaniec
1608 m – Dwoiśniak
108 m
Stopień trudności: Łatwy
Ekspozycja: Brak
Widoki: Z całego szlaku
Ubezpieczenia: Brak
Kolor szlaku: Żółty

Wariant: PODEJŚCIE

Szlak żółty z Hali Gąsienicowej nad Dwoiściak biegnie razem ze szlakiem czarnym, w kierunku południowo–zachodnim. Po lewej stronie mijamy Mokrą Jamę – niewielki staw o powierzchni niecałych 0,05 ha, którego brzegi porośnięte są bujną roślinnością.

Szlak wiedzie zachodnią stroną Roztoki Stawiańskiej – równi porośniętej kosodrzewiną, na której obszarze znajdują się liczne stawki i okresowo zanikające strumyki, niegdyś stanowiącą miejsce wypasu owiec. Po prawej stronie szlaku rozciąga się północno–wschodnia grań Kasprowego Wierchu – Uhrocie Kasprowe. Stoki tej grani, opadające do Doliny Gąsienicowej, także są gęsto porośnięte kosodrzewiną.

W okolicy szlaku znajdują się jeszcze dwa niewielkie stawki – Jedyniak i Dwoiściak.

Po około półgodzinnej wędrówce dochodzimy do skrzyżowania szlaków turystycznych, znajdującego się nieopodal dolnej stacji kolei linowo–krzesełkowej Gąsienicowa.

SKRZYŻOWANIE SZLAKÓW
Żółty Schronisko Murowaniec
Kasprowy Wierch
0:25 (↑0:30)
1:00 (↓0:45)
Czarny Świnicka Przełęcz 1:30 (↓1:10)

 

Szlak od Dwoiśniaka na Kasprowy Wierch

INFORMACJE O ODCINKU SZLAKU
Długość: 1,8 km
Czas przejścia: 1:00 (↓0:45)
Różnica poziomów: 1608 m – Dwoiśniak
1987 m – Kasprowy Wierch
379 m
Stopień trudności: Średni
Ekspozycja: Brak
Widoki: Z całego szlaku
Ubezpieczenia: Brak
Kolor szlaku: Żółty

Wariant: PODEJŚCIE

Ze skrzyżowania szlaków ruszamy dalej w kierunku południowo–zachodnim i przechodzimy pod początkowym odcinkiem kolei linowo–krzesełkowej Gąsienicowa.

W miejscu dzisiejszego wyciągu od 1938 roku funkcjonował pierwszy w Polsce wyciąg narciarski. Był kilkukrotnie przerabiany, ale ostatecznie postanowiono zastąpić go nowym – w 1963 roku powstał kolejny wyciąg, 1-osobowy. Obecnie działający, 4-osobowy wyciąg został wybudowany w 2000 roku. Jego długość wynosi 1180 m i pokonuje różnicę poziomów 352 m. Wyciąg działa w sezonie zimowym, a jego zdolność przewozowa wynosi 2400 osób na godzinę.Po chwili mijamy kolejne skrzyżowanie szlaków turystycznych. W lewo odbija stąd zielony szlak na Przełęcz Liliowe.

SKRZYŻOWANIE SZLAKÓW
Zielony Przełęcz Liliowe 1:10 (↓0:50)

Przy skrzyżowaniu szlaków znajduje się niewielkie źródełko.

Dalej szlak stromo pnie się w górę. Idziemy teraz Suchą Doliną Stawiańską – górnego odgałęzienia Doliny Gąsienicowej. Kosodrzewina robi się coraz rzadsza. Z prawej strony towarzyszy nam zabudowa wyciągu narciarskiego, a za nią Uhrocie Kasprowe, z lewej – wypukłość Beskidu. Po dość męczącym, około godzinnym marszu docieramy do Suchej Przełęczy (1950 m n.p.m.). Skręcamy w prawo i po pokonaniu ostatniego, ok. 100 metrowego odcinka graniowego docieramy na szczyt Kasprowego Wierchu.

Kasprowy Wierch


Kasprowy Wierch, o wysokości 1987 m n.p.m.,  jest jednym z najpopularniejszych tatrzańskich szczytów. Prowadzą na niego liczne szlaki turystyczne, ale prawdziwe oblężenie przeżywa z powodu kolei linowej wwożącej turystów z Kuźnic prawie na sam wierzchołek.

Południowe stoki Kasprowego Wierchu opadają do słowackiej Doliny Cichej, a północne do Doliny Bystrej i Doliny Gąsienicowej.

Szczyt Kasprowego Wierchu leży w grani głównej Tatr. Od zachodu sąsiaduje z Pośrednim Wierchem Goryczkowym (1874 m n.p.m.), a od południowego wschodu z Beskidem (2012 m n.p.m.). Poza tym, w kierunku północnym odchodzą od niego jeszcze dwie granie – grań biegnąca przez Suchą Czubę (1696 m n.p.m.) i Myślenickie Turnie (1360 m n.p.m.) oraz grań biegnącą przez Uhrocie Kasprowe i Kopę Magury (1704 m n.p.m.).

Masyw zbudowany jest ze skał krystalicznych (granodiorytów i pegmatytów).

Nazwa Kasprowego Wierchu pochodzi od góralskiego nazwiska lub przezwiska – Kaspra, dawnego właściciela Hali Kasprowej, znajdującej się u podnóży szczytu.

Tuż poniżej wierzchołka znajduje się górna stacja kolejki linowej. W budynku mieszczą się bar, restauracja, sklepik, poczekalnia, przechowalnia nart, WC oraz zimowa stacja TOPR.

Powyżej stacji znajduje się Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne. Stoi na samym szczycie, na wysokości 1987 m n.p.m. i jest najwyżej położonym budynkiem w Polsce. Obserwatorium zostało wybudowane w latach 1936–1937 i jest komórką organizacyjną Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej.

Stacja wykonuje pomiary synoptyczne oraz klimatologiczne, a także dotyczące zlodzenia, opadów, promieniowania słonecznego i zjawisk optycznych. Przekazuje też komunikaty dla Polskich Kolei Linowych, TOPR oraz mediów.

Na Kasprowym Wierchu znajduje się węzeł szlaków turystycznych. Żółtym szlakiem można z niego zejść na Halę Gąsienicową, zielonym do Kuźnic, a czerwonym szlakiem graniowym udać się w stronę Świnicy lub Kondrackiej Kopy.

SKRZYŻOWANIE SZLAKÓW  
Czerwony Przełęcz pod Kondracką Kopą
Przełęcz Liliowe
1:20 (↑1:40)
0:15 (↑0:25))
Zielony Myślenickie Turnie 1:45 (↑2:15)
Żółty Dwoniśniak (na Halę Gąsienicową)
Rozdroże pod Kasprowym (Słowacja)
0:45 (↑1:00)
1:50 (↑2:30)

Z Kasprowego Wierchu rozpościerają się piękne widoki. Na wschodzie i południowym wschodzie możemy podziwiać Granaty, Kościelec, Kozi Wierch, Zawratową, Niebieską i Gąsienicową Turnię oraz Świnicę, na południu galerię szczytów słowackich, na zachodzie szczyty Tatr Zachodnich (a wśród nich Starorobociański Wierch, Czerwone Wierchy oraz Giewont). Na północy, w dole widoczne jest Zakopane.

Zimą szczyt oblegany jest przez tłumy narciarzy. Po wjeździe kolejką linową z Kuźnic miłośnicy sportów zimowych mogą korzystać z dwóch tras i wyciągów – w Dolinie Goryczkowej i w Dolinie Gąsienicowej.

Szlak z Kasprowego Wierchu na Przełęcz Liliowe

INFORMACJE O ODCINKU SZLAKU
Długość: 1,3 km
Czas przejścia: 0:25 (↓0:15)
Różnica poziomów: 1987 m – Kasprowy Wierch
2012 m – Beskid
1952 m – Przełęcz Liliowe
+ 25 m / – 60 m
Stopień trudności: Łatwy
Ekspozycja: Brak
Widoki: Z całego szlaku
Ubezpieczenia: Brak
Kolor szlaku: Czerwony

Czerwony szlak szczytowy od Kasprowego Wierchu do Świnicy leży na granicy polsko-słowackiej.

Z Kasprowego Wierchu na Beskid:

Z Kasprowego Wierchu (1987 m n.p.m.) schodzimy do Suchej Przełęczy (1950 m n.p.m.), a następnie podchodzimy nieznacznie do góry na szczyt Beskid (2012 m n.p.m.).

W dole, po północnej stronie, widzimy Dolinę Gąsienicową, a po południowej słowacką Dolinę Cichą.

Od górnej stacji kolejki  linowej, na pobliski szczyt Beskid (2012 m n.p.m.) prowadzi szeroki i mocno wydeptany chodnik o długości około 800 m, którym maszerują zazwyczaj tłumy turystów, chcących zdobyć najłatwiej dostępny tatrzański dwutysięcznik.

Szczyt Beskid

Szczyt Beskid, położony w głównej grani Tatr, na granicy polsko-słowackiej, jest najłatwiej dostępnym tatrzańskim dwutysięcznikiem. Wystarczy wjechać kolejką linową z Kuźnic na pobliski Kasprowy Wierch i przejść kilkaset metrów szerokim, wygodnym chodnikiem, aby dostać się na sam jego szczyt.

Północne stoki Beskidu opadają do Doliny Gąsienicowej, a południowe do Doliny Cichej (na Słowacji). Są ze wszystkich stron obłe i porośnięte murawą. Sam jego wierzchołek jest skalisty, zbudowany z granodiorytów, położonych na warstwie skał osadowych.

Warto zatrzymać się na chwilę na szczycie  i przyjrzeć otaczającej panoramie. Na wschodzie widać Małą Koszystą, Żółtą Turnię, Koszystą, Waksmundzki Wierch, Wierch pod Fajki, Granaty, Kościelec, Kozi Wierch, Zawratową Turnię, Niebieską Turnię i Świnicę, na południu galerię szczytów słowackich (wśród nich od wschodu: Walentkowy Wierch, Cichy Wierch, Zadnia Garajowa Kopa, Zadnia Rycerowa Kopa, Wielka Kopa Koprowa, Wyżnia Magura Rycerowa, a w drugiej linii – Szczyrbski Szczyt, Hruby Wierch, Krywań, Krzyżne Liptowskie). Na zachodzie rozpościera się widok na szczyty Tatr Zachodnich, a wśród nich w pierwszej linii Tomanowy Wierch Polski, Czerwone Wierchy i Giewont, a w drugiej linii widać Zadnią Kopę, Kamienistą, Bystrą, Smreczyński Wierch, Starorobociański Wierch, Rohacze, Chrubą Kopę, Pacholę i Salatyński Wierch. W dole Dolina Cicha. Na północy, w dole, za rzędem niższych gór (Krokiew, Nosal, Kopa Magury) widoczne jest Zakopane, a na północnym wschodzie – Dolina Gąsienicowa.

Z Beskidu na Przełęcz Liliowe:

Z samego wierzchołka Beskidu schodzimy pośród skał  po stromych, kamiennych schodkach.  Dalszy odcinek szlaku do Przełęczy Liliowe to już wygodny chodnik pośród murawy.

Szlak z Przełęczy Liliowe na Przełęcz Świnicką

INFORMACJE O ODCINKU SZLAKU
Długość: 1 km
Czas przejścia: 0:30 (↓0:25)
Różnica poziomów: 1952 m – Przełęcz Liliowe
2051 m – Świnicka Przełęcz
99 m
Stopień trudności: Średni
Ekspozycja: Brak
Widoki: Z całego szlaku
Ubezpieczenia: Brak
Kolor szlaku: Czerwony

Wraz z opuszczeniem Tatr Zachodnich zmienia się wygląd otoczenia – wcześniej wokół dominowały bezpieczne, trawiaste i obłe stoki. Teraz szlak otaczają skały, zaczynają się także przepaście. Wysokogórskiego charakteru dodaje widok, znajdującej się na wprost, skalistej i majestatycznej Świnicy (2301 m n.p.m.).

Z Przełęczy Liliowe (1952 m n.p.m.) szlak dźwiga się w górę ku Skrajnej Turni (2096 m n.p.m.), której sam wierzchołek mijamy od strony południowej. Następnie schodzimy 25 metrów do Skrajnej Przełęczy (2071 m n.p.m.), obchodzimy od południa kolejny wierzchołek – Pośrednią Turnię (2128 m n.p.m.) i schodzimy w dół ku Świnickiej Przełęczy (2051 m n.p.m.).

Na szlaku, po północnej stronie, możemy podziwiać górne partie Doliny Zielonej Gąsienicowej z mieniącymi się w dole Stawami Gąsienicowymi, natomiast po stronie południowej rozpościera się widok na Dolinę Walentkową.

Szlak z Przełęczy Liliowe na Przełęcz Świnicką

Szlak z Przełęczy Liliowe na Przełęcz Świnicką

Szlak z Przełęczy Świnickiej na Halę Gąsienicową

INFORMACJE O ODCINKU SZLAKU
Długość: 2,8 km
Czas przejścia: 0:30 (↓0:25)
Różnica poziomów: 2051 m – Świnicka Przełęcz
1608 m – Dwoiśniak (Hala Gąsienicowa)
443 m
Stopień trudności: Średni
Ekspozycja: Brak
Widoki: Z całego szlaku
Ubezpieczenia: Brak
Kolor szlaku: Czarny

Wariant: ZEJŚCIE

Ze Świnickiej Przełęczy (2052 m n.p.m.) schodzimy w kierunku Stawów Gąsienicowych trawersując zbocze Pośredniej Turni. Początkowo ułożona z kamieni droga jest wąska, stopniowo przechodząc w nieco szerszy chodnik. Po wschodniej stronie szlaku widzimy Zadni Staw Gąsienicowy, a nieco niżej – Długi Staw Gąsienicowy. Bardzo szybko wytracamy wysokość. Po wschodniej stronie możemy podziwiać wystający ze skalnej grani Kościelec (2155 m n.p.m.).

Strome zejście kończy się w okolicy skrzyżowania szlaków – w prawo odbija stąd niebieski szlak na Karb.

SKRZYŻOWANIE SZLAKÓW
Niebieski Karb 0:30 (↓0:20)
Czarny Przełęcz Świnicka
Dwoiśniak
1:00 (↓0:45)
0:25 (↑0:30)

Krajobraz zmienia się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. W tyle zostawiamy skaliste górskie zbocza pokryte warstwą głazów i żwiru, a przed nami rozpościera się bajkowy krajobraz Doliny Zielonej Gąsienicowej. Wokół znajduje się kilka stawów – jeszcze przed skrzyżowaniem, po prawej stronie, znajdują się dwa niewielkie Czerwone Stawki, a zaraz za nimi – Kurtkowiec, o nieregularnym kształcie. Po lewej stronie znajduje się natomiast Zielony Staw – szlak turystyczny prowadzi samiutkim jego brzegiem.

Na zachodzie dobrze widoczny jest Kasprowy Wierch z charakterystycznymi budynkami – stacją kolejki i obserwatorium meteorologicznym.

Okolice szlaku coraz gęściej porastają połacie kosodrzewiny. Idąc dalej, mijamy jeszcze kilka niewielkich, czasami wyschniętych stawków, przechodzimy pod początkowym odcinkiem kolei linowo-krzesełkowej Gąsienicowa, mijamy jej dolną stację i dochodzimy do skrzyżowania szlaków turystycznych.

Podziel się komentarzem